رستم وهاب نیا
رستم وهاب نیا درسال 1960 در ناحیه تاجیک آباد تاجیکستان به دنیا آمده است. مجموعه اشعار وی به نامکلمه ها" در سال 1990 منتشر شد. استاد دانشگاه ملی تاجیکستان و مدیر بخش نظم و نقد ادبی مجله ملی
ادبی "صدای شرق" است. دکترای نظریه ادبیات و متنشناسی است.
دست هر کودک شش ساله شهر شاخۀ معرفتیست
(سهراب)
سامانگرد
شهر سامانگرد شهر آفتاب است شهر آرمان هاست.
گر رهاوردت به لب آشفته هزیانیست
در هوای آشنای پرور این شهر
یا درودی می شود یا نرم لبخندی.
هر درختی در خیابانهای سامانگرد
شاهد سبز محبت های خاک و آسمان است.
شاخسارش آشیان مرغ عرفان
سایه سارش خنقاه عارفان
استادش «اَوستا» دان
برترین آبشخورش دریای قرآن است.
پا فشرده بر لب مرزش
«شاه تیر انداز»*
آسمان بر دوش
قبضۀ رنگین کمان در دست
آذرخش آخرین در شست
چشم بر دامان تاریخ
بر فرازش پرفشان سیمرغ یکتای.
رودکی و عینی و سینا و فردوسی
چهار رکن کاخ فرهنگ برومندش
سرفراز اندر میان اسماعیل سامان –
خدیوندش
دست دیوان کوته از دیوار تدبیر بلندش.
اهل این شهر
از تبار و تیرۀ روشنگران قرن خورشیدند.
ریشههای جانشان
از تارهای نور خوارزم و بخارا و سمرقند است
ساربان راه ابریشم
نرم مانند بریشم پای محراب همآوای
پاسخ دست گسستن را
نخ برنده تر از تیغ خوقند است.
شهر سامانگرد تعبیر همایون از بخارا
شهر سامانگرد تفسیر نگارین از سمرقند
شهر سامانگرد تسکین غم هجران سنگین سیاوشگرد
افق صبح و شام آن رنگین تر از خون سیاوش است
قلعۀ افراسیابش* شهر خاموش است
هر گیاه روشنش اکسیر بینایست.
شهر سامانگرد*
ساحت روح جهان پیمای مولانا –
پایتخت تاجیکستان است.
برج خورشید بلند آریانا
حلقۀ زرین پیوند ورارود و خراسان است.
-------------------------
توضیح:
- سامانگرد – منظور دوشنبه شهر است.
- شاه تیر انداز – نام کوهی در بدخشان تاجیکستان، که گویا آرش از ان جا تیر انداخته است.
- قلعۀ افراسیاب – آثار شهر سغدی در شمال تاجیکستان.
حادثه
نی درودی در لب سردش،
نه بدرودی.
چشم ها در پشت انبوه غبار بی تفاوتی.
بالهای ابروانش خسته،
بشکسته.
روی بی روحش
چون در بسته...
چند روزی پیش
در پس این در
از سوی افراد نامعلوم
کشته شد باور.
به ما سلام مکن
به ما سلام مکن تا سلام را نکشند
کبوتر حرم احترام را نکشند.
به دشت وحشت ما پیک مهربان مفرست
که آن غزال غزل خوان رام را نکشند.
دلم به پشت صف هر نماز می لرزد
به رغم بنده مبادا امام را نکشند.
ز نام و ننگ نصیب مرا نهانی ده
که ننگ را نربایند و نام را نکشند.
کنام خویش نگیرند خیل خفاشان
مگر به تیغ شفق مرغ شام را نکشند.
به چنگ چنگزیان شیشه پاره می رخشد
به هوش باش که آن پیر جام را نکشند.
دیگر نه جنگ ستاره، نبرد اسطره ست
نیارمند مگر احتشام را نکشند.
به بال نور گذر از سرم فرشتۀ مهر
به خاک ما نچمی که خرام را نکشند.
پَر جان
صدای آه نهان مرا نمی شنوی
ز برج عشق اذان مرا نمی شنوی.
میان قه-قه مستانۀ قدح نوشان
شکست شیشۀ جان مرا نمی شنوی.
سپردۀ دل خودرا به شیوههای غریب
سکوت درد زبان مرا نمی شنوی.
در آسمان شب جاویدان چشمانت
صدای بال لبان مرا نمی شنوی.
ز پشت پنجرۀ قصر آهنین وفا
صدای پای گمان مرا نمی شنوی.
شبی که جان بدهم در فراغبالی تو
تو شرفۀ پر جان مرا نمی شنوی.
گوهر ایمان
با منی ای گوهر پاک و منزه با منی
در شب اندیشه ها چون پرتو مه با منی.
دست دنیای دنی از دامنت کوتاه باد
در خیال دور و در هر آه کوته با منی.
با طلوع صبح در تار نوای بلبلان
در قیام شب به ذکر الله-الله با منی.
گر جهانی جمله در یک حرف انکار من است
مو بمو در هستی ام ای جان آگه با منی.
نیستم زان همرهان سست عنصر نیستم
از نخستین گام تا پایان این ره با منی.
گر دمی منصوروارم ور دمی مسعودوار
بر فراز دار با من در ته چه با منی.
زان شهنشاهان همین یک یادگار رادفر
سبز بادا آسمانت ای مهنمه با منی.
