Road not taken

راه نا پيموده

برگردان: دکتر متين اميني

در جنگل پاييزي دو راه پيش پايم گشوده شد
و من دلتنگ بودم از اين که نمي توانستم به تنهايي
هر دو راه را در پيش بگيرم و بپويم
باري تا آنجا که در ديد رس بود،به يکي از آنها نگريستم
تا آنجا که لابلاي بوته ها مي پيچيد .
*
آن گاه راه ديگر را برگزيدم
و اين شايد انتخاب سزاواري بود
زيرا علف هاي لگد نشده ي آن راه
                     گام هاي رهگذري را مي طلبيد
هر چند که از آمد و شد رهروان
هر دو راه به يک سان کوفته شده بود
*
و در آن صبحدم هردو راه به يکسان
در زير برگ هاي گام نفرسوده ،خفته بودند
آه ... راه نخست را به اميد روزي ديگر وانهادم
اگر چه مي دانستم که هر راه ، راه ها به دنبال دارد
و در همان دم ترديد کردم
که شايد هرگز باز گشتي در کار نباشد.
*
شايد سال‌ها پس از اين در جايي
با دريغ بگويم که :
در جنگل پاييزي دو راه پيش پايم گشوده شد
و من به راهي که رهگذر کمتري داشت،قدم گذاشتم
و اين همه دگرگوني از آنجا پديد آمد !

راه ناپيموده

برگردان: بيژن

درجنگلي خزان زده راه دو شاخه شد

من؛ رهنوردي تنها،
متاسف از اينکه نمي توانستم هر دو راه را طي کنم،
مدتي ايستادم و تا چشم کار مي کرد يکي از دو راه را،
تا جائي که در بيشه پيچ خورد و ناپديد شد، پي گرفتم

سپس راه ديگر را انتخاب کردم
و انديشيدم که شايد راه بهتري را برگزيده ام،
چون پوشيده از علف بود و نيازمند گام خوردن.
در حالي که عبور رهگذران هر دو را همسان فرسوده بود

و درآن بامداد،
هنوز رهگذري آن دو راه را که از برگهاي تازه پوشيده شده بودند،
                                                                         نپيموده بود
آوخ... که عبور از راه اوٌل را به روز ديگري واگذاشتم!
گرچه آگاه بودم که هر راهي به راه هاي ديگري مي انجامد
و بنابراين ترديد کردم که شايد هرگز به آن راه باز نگردم

بي گمان ساليان بسيارخواهد گذشت
                         و من هميشه افسوس کنان
                                         در هرجائي خواهم گفت:
درجنگلي خزان زده راه دو شاخه شد،
و من آن راهي را برگزيدم که ديگران کمترش پيموده بودند
و تمامي تفاوتها از آنجا بود .

راه کم پيموده ...

برگردان : مهسا تاجبخش

رسيد جاده
به دو راهي در جنگل زرد
افسوس ...
نکردم سفر هر دو را
                         رسيد جاده
                         به دو راهي در جنگل زرد
                         من ِ تک مسافر
                         تأمل کردم بس

نظر انداختم به يک تا مي توانستم
رسيد آن
به بوته ي زير درخت.
                           نظر کردم به ديگر راه
                           با همان نگاه
                           و شايد يافتم ادعا بهتري
چون سبز بود
           و پذيرا ،
           چو راه دگر ...
                             فرسوده بود،
                             از گذر ،
                             يکسان ،
                             هر دو راه ...
گسترده بود،
يکسان،
در صبحدم،
هر دو راه ...
                     نداشتند اثري
                             از قدم ،
                               برگ ها
                                 هر دو راه...

آه ...
گذاشتم راه نخست را
به
روز ديگر...
                              چو مي دانستم که
                               هر راه،
                               مي پيونددبه راه
                               ديگر ...
دو دل بودم
که شايد
بر نگردم بار ديگر ...
و من با افسوس خواهم گفت :
در پيري
در پيري ؛
رسيد جاده به دو راهي در جنگل
و من ِ ...من
گزيدم راه کم پيموده را
و چه دگرگون گشته است همه ...

راه پيموده نشده

برگردان : شيرين

در جنگلي زرد فام ؛
دو راهه‌اي در جاده اي پديدارآمد
افسوس مي دانستم
تنها يکي را مي توان آزمود . با نگاهي ژرف ايستادم , عمقِ ِ پد يدار جاده‌ها راپوئيدم
کدامين راه به بيراهه مي رود
و به تحجر پايان مي يابد ؟

تا عادلانه دگر راه برگزيده شود
اينگونه شايد که بتوان مدعي راه بهتر بود
هر دو جاده به سبزي مي زند ؛
رهگذران درظاهر ، براستي تفاوتي نمي بينند
سحرگاهان ، هر دو ، گسترده بودند ...
هيچ جاي پايي برگ ها را سياه نکرده بود
آه ... نخستين را براي روز ديگر نگاه مي دارم !
رهگذر هنوز ره نمي داند ،
مردد بودم ، اگر مي بايست روزي برگردم

آه مي کشم و مي گويم :
تا بوده ، همين بوده ، نسل اندر نسل ، بنابراين:
در جنگل دو راهه‌اي در جاده اي پديدار آمد ، و من ...
راه کمتر پيموده شده را برگزيدم ،
بدينگونه نطفه ي دگرگوني
                                   کاشته خواهد شد .

راه نرفته ...

برگردان: سودابه صالحي

در جنگلي زرد فام دو راه از هم جدا مي شدند
و چه افسوس که نمي توانستم هر دو را بپويم؛
                                       چرا که فقط يک رهگذر بودم
ايستادم... و تا آنجا که مي توانستم به يکي از خيره شدم،
تا جايي که در ميان بوته ها گم شد...

پس بي طرفانه آن ديگري را برگزيدم.
شايد به خاطر اينکه پوشيده از علف بود
                             و مي خواست پنهان بماند
اگر چه هر دو يکسان لگد کوب شده بودند .

و هر دودر آن صبحگاه همسان به نظر مي رسيدند؛
                                             پوشيده از برگ ،
                                                 بي رد پايي بر آنها
آه ... من راه نخستين را براي روز ديگر گذاشتم
با آنکه مي دانستم که راه چگونه به راه مي رسد
شک داشتم که ديگر باز نتوانم به آن بازگردم

سال‌هاي سال بعد روزي
با حسرت به خود خواهم گفت :
در جنگلي دو راه از هم جدا مي شد و من
آري من راهي را در پيش گرفتم که رهگذر کمتري داشت
                                             و تمامي تفاوت در همين بود...

راهي که نرفتم ... *

برگردان: فرزام فخر


توي يه جنگل خزان زده راه دو قسمت شد،
اما حيفش که من نمي تونستم هر دو تا شو برم
چون فقط يک مسافر بودم
مدت زيادي وايسادم و تا اونجايي که چشم کار مي کرد
به يکي از اونا نگا کردم
تا جايي که در بين علفا محو شد .

بعدش اون يکي رو انتخاب کردم
چون فکر مي کردم علف زار تره
و دلش مي خواد که پا بخوره
اگر چه اون يکي هم واقعا ً مثل اين يکي بود

آره ... هر دوتا شون در اون صبح مثل هم بودن
هر دوتاشون پر از برگ بودن
و کسي هم از روي اون برگا رد نشده بود
آه مثل اينکه تو دلم اون يکي رو براي يه روز ديگه گذاشتم
اگر چه مي دونستم که اگه از اين راه برم ، دييييييييييييگه رفتم
و باز گشتي توش نيست!

مي دونم که در آينده ، سال‌هاي سال
هر جايي که بشينم با افسوس خواهم گفت :
توي يه جنگل راه دو قسمت شد
و من چون يک نفر بودم يکيش و انتخاب کردم
و اصل قضيه هم همين بود !

*= بايد بگويم که من با زبان کلاسيک رابرت فراست آشنا هستم و اگر شعر را به زبان محاوره‌اي ترجمه کرده ام شايد من هم مثل فراست مي خواسته ام راهي را بروم که رهگذر کمتري دارد.

راهِ نرفته

برگردان: سيمين ناصري

در جنگلي کهربايي،
دو جاده ازهم دور مي شدند
افسوس که تنها مسافر بودم و
               گذر از هر دو راه غير ممکن.
مدتي مديد آنجا ايستادم
           و تا جايي که مي شد ديد نگريستم.
تا آنجا که جاده پنهان ميشد زير بوته ها؛
آنگاه به سمت ديگري پيش گرفتم راه ،
           - که به همان ميزان زيبا بود -
و شايد بيشتر مي طلبيد مرا:
چمنزاري بود در انتظار فرسودگي ،
گرچه هر دوگذرگاه به يک اندازه
                               کهنه شده بودند.

و هر دو در آن صبح
                   يکسان مي نمودند
                             بر برگها هيچ رد پاي سياهي نبود.
آه !
راه ديگر را
             براي روزي ديگر گذاشتم .
گرچه مي دانم که هر راه به راهي ديگر ختم مي شود
و گمان ندارم که باز خواهم گشت.

من اينرا با افسوس خواهم گفت که :
سالها پيش از اين در جايي
دو جاده در جنگلي از هم جدا شدند
و من به راهي رفتم
که کمتر از آن گذر کرده بودند
                           واين بود آنچه متمايزش مي کرد....

راهي که انتخاب نشد

برگردان : مهوش نوّابي


در جنگلي پوشيده از برگهاي زرد دو جاده از هم جدا مي گشتند،
و متأسفانه من نمي توانستم از هر دو راه بروم
دو جاده در يک جنگل زرد از هم جدا مي گشتند،
و منِِ مسافر، مدّت زيادي ايستادم
و تا آنجا که مي توانستم به امتداد يکي از اين دو نگريستم
تا جائي که در يک پيچ به بوته ها و گياهان کوتاه قدي مي رسيد؛
بعد از جاده ديگر رفتم ، که آن نيز راه خوبي بود شايد هم بهتر از ديگري ،
چون از علف و چمن پوشيده شده بود و نشان مي داد که بايد از آن گذشت؛
در واقع اثرعبور و مرور در هر دو جاده يکسان بود،
و در آن صبح بر روي برگهائي که هر دو جاده را پوشانده بود جاي پائي ديده نمي شد،
آه ، من عبور از اولي را براي روز ديگري گذاشتم!
درحاليکه مي دانستم چگونه راهي به راه ديگري کشيده مي شود،
و احتمالا من هرگز ديگر به آن جاده باز نميگردم.
از اين پس تا مدتها در هرکجا با افسوس خواهم گفت:
دو جاده در يک جنگل از هم جدا مي گشتند ، و من
آنرا برگزيدم که مسافر کمتري از آن گذشته بود،
و آن راه مسير زندگيم را تغيير داد.