مهرانگيزرساپور ( م . پگاه )

پگاه و بخشندگي حافظ !

بيا حافظ که پنهاني، من و تو دور ازاين غوغا
به خلوت با هم اندازيم اين دل‌هاي شيدا را
رها کن ترکِ شيرازي! بيا و دختر لر بين !
که بريک طره‌ي مويش، ببخشي هردو دنيا را !
فزون برچشم و بر ابرو، فزون بر قامت و گيسو،
نگر بر دلبر جادو، که تا ته خوانده دريا را ! ٢
شبي گربخت‌ات اندازد به آتشگاهِ آغوشش
زخوشبختي و خوش سوزي، نخواهي صبح فردا را

شنيدم خواجه‌ي شيراز، ميان جمع ميفرمود:
« " پگاه" است آنکه پس گيرد، سمرقند و بخارا را ! »

* * *
بدين فرمايش نيکو که حافظ کرد مي‌دانم ،
مگر ديگر به آساني کسي ول مي‌کند ما را !

نزديک بود خراب کنم !

تو مي کشاني مرا
                     به آن بالا. . . بالا. . . ها
که خيال
           خواب مي بيند که پايش برسد آنجا
فرشتگان
             بليط مي‌خرند براي تماشا‌ي اوج ما
نزديک بود بيفتم درچاه
                           براي گرفتن‌ ِعکس ماه
                                           نزديک بود خراب کنم !

تو سفينه‌اي داده‌اي به من
                           که خورشيد گريه مي کند دنبالش
ستارگان همه جيغ مي زنند که
                                       « خوش به حال‌اش » !
نزديک بود به " پرنده" اقتدا کنم با آن بال‌‌اش !
                                               نزديک بود خراب کنم !

تو قلم‌ام را پُراز عسل کرده‌اي
                                   نک‌اش را نور
چه سِحرآميز بازي مي‌کني با عسل و نور
                                             چشم حسود ات کور !
نزديک بود قناعت کنم
به خودکاري که مي نويسد به زور
                                           نزديک بود خراب کنم !

با تو اکنون
زبان همه‌ي حيوانات را مي فهمم . . . آسان
عصايم را اژدها مي کنم . . . راحت
کورها را شفا مي دهم . . . فوري
مرده‌ها را زنده مي کنم . . . درجا
به معراج مي روم
                         . . . هرصبح

تو" فردا" را
انداخته‌اي پشتِ سرم !

* = شهامتِ گل‌ را
به تقديس بنشينيم
هنوز مي‌رويد!

١ - اين شعر نخستين بار در نشريه‌ي اينترنتي " ايران امروز " درج شده است.