اِلزِه لاسکار- شولر
برگردان: دکترعبدالرضا سالک

پايان جهان

ماتمي ست در جهان،
انگار که مُرده خداي مهربان،
و آن سايه‌ي سُربيني که فرو مي افتد،
انگار که سنگيني ِ قبر است.
بيا، بگذار خود را نزديک تر بپوشانيم...
زندگي درهمه ي قلب‌هاست
همچون در تابوت‌ها.
تو! بگذار يکديگر را ژرف ببوسيم
اندوهِِ اشتياقي بر درِ جهان مي کوبد،
که از آن ما را جز مُردن گزيري نيست.

عاشقانه‌ي من

بر گونه هايت کبوتران طلائي نشسته‌اند.
اما قلبت گردبادي ست، خونت خروشان، همچون خون من –
شيرين مي خروشد از کنار ِ بوته هاي تمشک.

وه که به تو فکر مي کنم—
از شب بپرس.

هيچکس را توان آن نيست
که با دستانت چنين زيبا بازي کند،

قصر بسازد، که من
با انگشتان طلائي؛

قصرهائي با بُرج هاي بلند!
و آنگاه ما دزدان ساحل هائيم.

وقتي تو باشي،
همواره سرشارم.

چنان در آغوشم مي گيري
که ستارگان قلبت را مي بينم.

مارمولک هاي رنگارنگ
چمنزار تو اند.

سراسر از طلائي –
لب ها همه، نفس ها را حبس مي کنند.

وداع

اما تو هرگز با غروب نيامدي –
من درون بالاپوش ستارگان نشسته بودم.

...وقتي صداي درخانه ام بلند مي شد،
صداي قلبِ خودم بود.

اکنون بر آستانه‌ي هر دري آويخته،
بر در تو نيز؛
ميان گوساله‌هاي کوبنده‌ي رُز آتشين
در قهوه‌اي حلقه‌ي گل.

من تمشک تو را رنگين کردم
با خون ِ قلبم.

اما تو هرگز با غروب نيامدي –
... کفش‌هاي طلائي بپا، ايستاده بودم.