محمد جلالي چيمه ( م . سحر)

درانتظار خويشتن

چنين که راهزن و راهدار خويشتنم
شکارخويشم و پروردگار خويشتنم
بهشتِ رامش خويشم به بادِ غارتِ خويش
وزان ِ روح ِ خزان دربهار خويشتنم
صليبِ خويشتني ، تاج ِ خارِ خويشتني
مسيح ِ خويشتني ، تاجدارِ خويشتنم
که‌ام ؟ کهن شده‌اي، تخته بندِ کالبدي
چه‌ام ؟ شکسته اي اندُهگسار خويشتنم
طنابِ خويشم و اِخوان خويش و يوسفِ خويش
کدام شِکوه ؟ که درچاهسار خويشتنم !
هجوم خويشم و آوار خويش و قلعه‌ي خويش
سوارِ گمشده‌اي درغبارِ خويشتنم
گهي ستاده‌ترين برچکادِ برج ِ" من" ام
گهي خزيده‌ترين درحصار خويشتنم
چنين که خويشتني با من است دشمن کيش
نه خصم دشمن ِخويشم ، نه يار خويشتنم

حضور مهدي خويشم به چاهِ غيبتِ خويش
هزاره‌هاست که درانتظارِ خويشتنم

گم شده

ز گرد، اگر نزدايي صفاي گمشده‌ات را
به خانه ره ندهي آشناي گمشده‌ات را
به گِردِ کعبه‌ي مطلق طواف کردي و ديدي
هم آشيانه‌ي شيطان، خداي گمشده‌ات را
در اين قلمرو بي‌آرزو مجو که نيابي
مگر به خوابِ عدم ناکجاي گمشده‌ات را
شبي ستاره گريزنده از مدار و تو گمره
چنين چه مي‌طلبي رهنماي گمشده‌ات را؟
تو اي قناري غمگينِ ِ دل نهاده به غربت
به گوش جان که گويي نواي گمشده‌ات را؟
از اين گذرگه غوغا، به خلوتِ که رساني
ميان دشتِ جنون، نغمه‌هاي گمشده‌ات را؟
همان حکايتِ بانگ است و کوه و گردش پژواک
اگر زسنگ شنيدي صداي گمشده‌ات را

سرودِ شوق ِ تو بربام شعر باد رساتر
کنون که يافته‌اي انزواي گمشده‌ات را