مسعود کريم خاني ( روزبهان )

ديوار

مصورم کن

طرزهايت را
از روي کلمه برداشتهيي.

با اين حساب
جمله
       شکل روزنامه است.

کلمه يي
         به کمر خود قوس ميدهد و ميگويد:
                         ـ « مصورم کن!»

کمي از طرز خودم را به او ميدهم و
نگاهش ميکنم:

فشنگ
چه شبيه ماتيک است!

اي کاش

چه گلايي بي مزه‌يي!
اي کاش به جاي خوردن آن
ميرفتم و آن زني را که با زنبيلي از کنار خيابان ميگذرد
                                                       ميبوسيدم
و پيراهنش را در ميآوردم و مي گفتم:
ـ «گل سرخ آن سوتر بسيار است.
من همين جا در کنار خيابان با تو خواهم خوابيد»

چه گلابي بي مزهيي!
اي کاش به جاي خوردن آن
ميرفتم و کفشهايم را در رودخانه ميانداختم و
با دوچرخه ميآمدم و ميفهميدم که رکاب يعني چه.
و زن را ميبوسيدم و ميگفتم رکاب يعني چه.

چه گلابي بي مزه‌يي
که مانده است روي دستم و،
                               زن،
                                 رفته است.

چه رفته است زن!
چه گلابي بي مزه يي!