با سکوت سردي بدرقه ات مي کنيم ،
مشتي خاک
روي تابوتت مي پاشيم
و چند گل پر پر
هنوز به ما لبخند مي زني ،
و هنوز
         لبخند ت زيباست !
... آنگاه ما مي رويم
و باز درد است که مي آيد
                               و سکوت...
و اما نمي دانيم
چگونه است که ،
هنوز نخستين برف زمستاني زيباست
و زيبايي اش اشک در چشم مي نشاند
... و آواز تار مرد پنبه زن
           که اگر چه درد مند
هنوز – اما – ما را در خود گم مي کند !

... توده اي از پنبه هاي تازه را به دست دارد
و سفيدي آنها
سياهي پنبه هاي کهنه را
                       - يکر يز –
                             مي پو شاند ...
* * *
به آسمان نگاه مي کنيم ،
                 اگر چه تيره
اما آنچه به چشم مي آيد
سفيدي برف ها ست !
... و آنها که بر چهره مان مي نشينند
و در چشم هايمان آب مي شوند
چه سوزش دلپذ يري !
چشم ها را مي بند يم
                           و مي بينيم،
پنبه هاي سفيدي را که
به هوا مي پرند
و مي شنويم،
                       آواز تار مرد پنبه زن را . ..

سيد ني – جولاي 2003

گفتي:
" به چه رنگ مي بيني
                             آن رنج فروخورده
                                                   آن درد را؟ "

گفتم:
" به رنگ نوشته هاي سوخته‌ام
                           - وقتي ديگر آتشي نباشد-
و به رنگ آب دريا
در غروب غمگنانه‌ي سرد
                                 - وقتي ديگر تلاطم و جوششي نباشد - ."

... و اينچنين درد را
بر پرده نقاشي ذهنم
                           به تصوير کشيدم.
ققنوس وار
خيال وهم آلود گمشده‌ات
از لابلاي خطهاي ذهن سوخته‌ام
                                           نمايان شد
و آبي به رنگ قير
                       از پرده‌ام چکيد...

آذر ۱۳۸۲