غزلواره

بس نوبهاران آمد ورفت
درتنگنای خستگی ها
درپرسه های گُنگِ غربت
هرسو که رفتم
تنهای تنها
                 چشمم بهار رفته ها را جستجو کرد
درباغ های سبزو خرم
هرگل که ديدم
                 خارديارآشنا را آرزو کرد
درخلوتِ هرکوچه باغی
باران گلبرگِ اقاقی
بررهگذاريادها
درجان من
               شوری به پا ازعطرو بو کرد

بس دورمانديم
بس ديرمانديم
درسنگلاخ قلبِ ايام
آوای گرم وآبی اميد
کم کم به خاموشی گراييد
ياران يکايک
درغبارانتظار از ديده رفتند
گردِ زمان
               آيينه ام را خالی از تصوير او کرد
ترسم بهارسال ديگر- گربمانم –
با خود بگويم:
                   دل باهوای ابری بيگانه خو کرد!

                                                                      بهار2003 لندن
تمام حقوق مربوط به این صفحه متعلق به واژه است و هرگونه اقتباس ، برداشت یا چاپ مجدد بدون ذکر منبع ممنوع است
©Vajeh Magazine 2003