تا دم دمای آبی آواز
در انتظار یک کرانه ی بی مرزم
آنجا که چشم زمين
                     بی نگاه نيست
مثل اجاق خموش زنی عقيم

در انتظار آن کرانه ی زنگاری
                                     نيلی

که آغوش بزرگ اش
           سراب خوشنمای فريبی ديگر نباشد

چشم به راه افسون يک چشمه ام
که راه را
           کش می دهد
                         تا دم دمای آبی آواز
و آن پرنده که تنها
                     شب ها پرنده می شود
و روز ها
           به هيبت زنی کوشا
در مزرعه ها
                   برگ چای می چيند و
                                                       برنج می کارد.

اوت 2002 لندن
تمام حقوق مربوط به این صفحه متعلق به واژه است و هرگونه اقتباس ، برداشت یا چاپ مجدد بدون ذکر منبع ممنوع است
©Vajeh Magazine 2003