مارينا
تسوتوا شاعر نوگراي روس |
مارينا
تسوتوادر خود ويژگيهاي گوناگوني را گرد آورده بود: روس،
شاعر، زن، مادر، معشوق، همسر و تنهايي. به تنهايي يك شاعر بزرگ بود. همرها
ن هميشگي اش، سركشي، غرور و نارضايتي او را به زني پيچيده و غير قابل درك براي
همعصرانش تبديل كرده بود. در زندگي، انقلاب، جنگ، مهاجرت، تنهايي، فقر، عشق
و جدايي را زيستميهن اش روسيه او را از خود راند و كشور ميزبانش فرانسه همچون خصمي از او پذيرا شد چه او به همراه روسهاي سپيدي آمده بود كه قدر و منزلتي كمتر از يك انسان داشتند. فرانسه آن زمان، روشنفكران و احزاب توده هايش يكدل و يكجان چشم بر شكوفايي عصر كمونيسم دوخته بودند. يك مخالف روس در نگاه آنها جز تحقير چه ميتوانست جست؟ او نه تنها مهمان ناخوانده كشور فرانسه در دهه 20-30 بود بلكه با جامعه
روسهاي مهاجر نيز همگوني فكري، سياسي، فكري و اخلاقى نداشت، او متهم به همجنس
بازى و براي هموطنان خود غير قابل تحمل بود. مارينا فقط در فقر و تنگدستي
و فشار رواني حاكم بر آنان شريك بود. چون بسياري از روسهاي مهاجر درحومهها
و محلات فقير پاريس به سختي روزگار ميگذرانيد و در خلوت و تنهايي عميق خود
به نوشتن ادامه ميداد، مجلات روسهاي مهاجر او را بباد انتقاد ميگرفتند
تا آنجا كه موجب قطع اندك مستمري كه از دولت چكسلواكي دريافت ميكرد شدند
و او مجبور به ترك پاريس و اقامت دريك شهر كوچك گرديد. |
درد وطن |
شعر: مارينا
تسوتوا
ترجمه: افسانه خاكپور شعر 1 درد وطن، نفرين! دگر چه باك كه در نگاه چه كس شيرى در قفس باشم من اين خرس قطبي بدور از سرزمين يخي ام
قرن بيستم از آن توست چو تكه چوبي افتاده بر سنگفرش معبد يا كلبه اي متروك؟ هيچيك! شعر 2 شعر 3 زندگي نه هياهوست نه توفان خشم خانه روشن شده است
|
©Vajeh Magazine 2003