ديوبرفي

ديو برفي آب خواهد شد
شعله ي خورشيد خشم برتراويده زچشم سروها و
                                                        نسترن هاي جوان پيغام ها دارد:

ديو برفي
           دم به دم
                      بي تاب تر
                                   درداب تر
                                                 برفاب خواهد شد .
هم اگر ديو سپيدِ جنگل مازندران باشد
هم اگر شاخ اش چُنين
                        چنگ اش چنان باشد
ديو برفي در فروريزان خود
                                تلخاب خواهد شد
نيست ترديدي در اين تقدير
هم اگر پيوندِ او با آسمان باشد ,
آبي هفت آسمان از ننگِ او شرماب خواهد شد .

ديو برفي در زمستان بلندي
                         _ برف يخزاران قطبي_ تاب آورده است
برف يخبندان
                زمستاني به طول عمر نسلي
                                                 بر نگاه و بر نَفَس آوار :
زمهريرنا بهنگامي وزان در چارفصل سال هاي سال
بردميده از نَفَس افسون اهريمن ،
آن چُنان که چشمه ي خورشيد هم در سرزمين مِهر يخ بسته است .

آن زمستان اينک اما رو به پايان است
سقفِ سنگين اش دمادم با خروش آذرخشي مي درد از هم
سينه ي يخبرف ها يش مي شکافد از نفس هاي زمين هر دم
اين همان آغاز پايان زمستان است
نبض گرم خاک مي گويد :
جنبش نو ُرستن و بوي بهاران است .
دشت ها تا دشت ها شمشاد ها و نسترن هاي جوان
                                                   با خويش مي گويند :
سوز سرماي زمستان بلند سرزمين ِمِهر بشکسته ست
ما به هر رو _ گرچه با هرگونه سختي _زمهرير ريشه سوز و
                                                                ريشه کن را تاب آورديم
ريشه هامان در درون ِخويشتن
                                   در زيرِ اين آوار باليديم
ديو برفي را ولي تابِ حضور و رويش ما نيست
کاهش او دم به دم با رويش ِانبوهِ نسل ما هماهنگ است
ُرستن ما ، خود همان ، انکارديو برفي و سرماست
ديو برفي نيک مي داند ،
شيشه ي عمرش به دستِ نسل ِنو ، کوبيده بر سنگ است !

ديو برفي آب خواهد شد
باغ ها تا باغ ها شمشادها و نسترن هاي جوان
                                               با همگنان گويند :
ديو برفي با زمستان بلندِ سرزمين ما حضوري توأمان دارند
اين از آن و آن ازين پاياست
هردو با هم نيز مرگي توأمان دارند
هردوان اکنون
مرگ را در چهره گان دارند !

ديو برفي آب خواهد شد
ديو برفي از درون ناچار
                         پي در پي
                                  فرو مي ريزد و
                                           چندي دگر مرداب خواهد شد .
دير هست و دور هرگز نيست
ديو برفي
          چکه چکه
                      آب
                           نه
                             مانداب
                                      نه
                                         گنداب خواهد شد

گزارش

گاهي پيش مي آيد که چکه چکه هاي سکوت
باشُرشُر هياهو
که اطاق را دور مي زند
سررقابت مي گيرد
بلند مي شوم
شيرآب را سفت مي بندم
وردِ شُرشُر را
با دستمال کاغذي خشک مي کنم
تا صدارا ازوزن شب بردارم
سکوت را با نوازش بسيار
برسينه ي کاغذ مي نشانم
و بعد، بعد، مدت ها بعد
با چتري ازغبار
دراقصا نقاط زمان
باز مي شوم
گاهي پبش مي آيد، اما
که يک نقطه ازسکوت
دراقصا نقاط اتاق
ويلان مي شود
تا با من به صبحانه بنشيند صبح
مثل امشب .

آتش مقدس

. . . آه
چشماني مي خواهم
                       نامنتظر
که بداند
        که نمي آيي !

دخترنذر

. . . و مرا نذر کن
ومن اتفاق خواهم افتاد
و من تعبير خواهم شد
چونان معجزه اي
                    برلبان ناممکن ترين دعا!
و من بر آه خواهم شد
از دهان مرگ
                 بربلنداي عشق
دربال بال فرشته اي
حل خواهد شد
                  برحلول ماه
                              در سکرپرواز

نشاني آه

از کوچه هاي بلندآشيانه ي فاخته
                                     مي آيم
گفته، نگفته حرفي
نرسيده ازگردِ راهي
پرسيده، نپرسيده نشاني و نامي
همينطور برتنم
                 تازيانه مي زند درد
همينطور بردلم
                 دشنه مي زند دوست
ازکوچه هاي بي کلام غريبي
                                مي آيم
و برپيشاني ام
نشاني آهي
            پيچيده درعمق سياهِ هلالي
انگار که ردِ پاي ماهي باشد
                              بربلنداي تقديرتباهي

شلاق

اقرارکن . . . شلاق!
اقرارکن . . . شلاق!
صبح مسروقه کجاست؟
« در قاره ي خون!»
تحريک مي کني ؟!. . . شلاق

در چه حالي دستگير شدي ؟
« پاسپورتِ صبح را مُهر ورود مي زدم »
قاچاق وارد مي کني !؟ . . . شلاق

همسرات کجاست؟
« درپيراهن سپيدِ عروسي اش گم شد »
منع وصل مي کني !؟ . . . شلاق

تب ات را از کجا دزديده اي؟
« اِهِه اِهِه از جراحتِ روز»
سرفه هاي باستاني مي کني !؟ . . . شلاق

رؤيايت را ظاهر کن!
« گريخت »
بگيرش !
« پناهنده شد »
به کجا ؟
« به نافِ ستاره!»
کدام ستاره؟
« ستاره ي بختِ فردا»
اميد تزريق مي کني !؟ . . . شلاق

خواب ها يت ديده شده اند!
غلغله ي افکارت را شنيده اند
چه داري بگوئي؟
« بايد . . . تبي
تبي بايد . . . خيانت کرده باشد! »
تسليم نمي شوي ؟ . . . شلاق

زمزمه ات را بلند کن!
« من ، به روشني شما را در ظلمت مي بينم »
چشمانت را در مي آوريم . . . شلاق
« با پوستم مي بينم »
پوستت را مي کنيم . . . شلاق
« با استخوان هايم مي بينم !»
استخوان هايت را مي سوزانيم . . . شلاق
« با خاکسترم مي بينم! »
خاکستر ت را به باد مي دهيم . . . شلاق
« بدهيد
نگاهِ مرا تکثير مي کنيد!
هوا پُر از نگاهِ من خواهد شد
با جوانه ها چه مي کنيد؟
با پرنده ها ؟
با آب ؟
با خود؟!
هوا را قرنطينه کنيد! »
لغز مي فروشي ؟ . . . شلاق

سرنوشتت را کجا پنهان کرده اي؟
« در عاقبتِ روز»
شب را نيش مي زني ؟ . . . شلاق

نيروهاي تنفرت را کجا جمع کرده اي ؟
« به نشاني کودکم ، پست کردم همه را ديروز»
کودک ات ؟ . . . قه قاه   قه قاه
چراغ عمرش را خاموش کرديم . . . پريروز!
« جايش . . .
جايش . . . روشن . . .
جايش روشن . . .
جايش روشن باد ! »

پدرت چه مي کرد؟ . . . شلاق
« در امتدادِ بدبختي خويش مي دويد »

مادرت کجاست؟
« همانوقت که مرا گرفتيد ، رفت »
کجا رفت؟ . . . شلاق
« رفت برسر خاکِ آرزوهايش »
آرزوهايش کجاست؟ . . . شلاق
« زير شلاق شماست ! »
مسخره مي کني ؟! . . . شلاق . . . شلاق . . . شلاق
                                                       شلاق
                                                       شلا. . . ق
                                                                 شلا . . .

* * *
قه قاه  قه قاه  قه قاه
روح خنديد
صبح مسروقه را باز کرد
سرش را روي افق گذاشت
و برسطح نور . . .
                         غلتيد!


سنگسار

بزن سنگ
بزن سنگ
به منِ فاجر
             فاسق
                    تبهکار
                              بزن سنگ
سرخ پوشيده بودم
                               بزن سنگ
رنگِ خونم بود پيراهنم
                               بزن سنگ
جلف است رنگِ خون
                              بزن سنگ
گيسوانم هوا مي خواست
                              بزن سنگ
نامحرم است هوا
                               بزن سنگ
قدم هايم صدا داد
                              بزن سنگ
شهوت آور است صدا
                               بزن سنگ
مي ديد
         مرد را
                چشمانم !
                               بزن سنگ
غدغن است ديدن            بزن سنگ
غدغن است بوسيدن         بزن سنگ
غدغن است مستي           بزن سنگ
غدغن است هشياري        بزن سنگ
غدغن است گذشته          بزن سنگ
غدغن است آينده            بزن سنگ
زنم من . . . !              بزن سنگ
چشم دارم                   بزن سنگ
زبان دارم                   بزن سنگ
مغز دارم                   بزن سنگ
اي از مادر نزاده !
زنم من . . . ! بزن سنگ      بزن سنگ
                              بزن سنگ
                                            سنگ . . .
                                                    سنگ . . .
                                                           سنگ . . .
 

تراژدي خدا 

شيطان شاد
شيطان پيروز خندان
با پستان هاي سياه آويزان
سم کوبان
دُم جنبان
هميشه برنده
در چهره هاي فراوان
شيطان شاد
خداي هميشه مغلوب
فرشتگان هميشه گريان
شيطان شيطان
انگولک مي کند
                    به ماه
مي خندد قاه قاه
روي تپه ي ازما بهتران
درسايه ي کهکشان و
                         کيهان !
سُم مي کوبد و
                 شاخ مي جنباند
شيطان با همه همدست
شيطان با همه کس دوست
شيطان با همه دشمن
شيطان من من و من زن

فرشته ها برگوشه هاي افق
اشک سرخ مي ريزند
وخدا همچنان برصليب مي ماند
شيطان کرکري مي خواند

مسافر

چراغي برسردر
خانه ي دلم روشن کن
مسافرتنها
چراغي دراين برهوت تاريک
که هيچکس
حال ساکنان اين سوي دشت را
نمي پرسد

از خانه ي دوست مي آئي؟
ازکوير
اي مسافر تنها
بگذار
شانه هايت را ببويم
بوي خاک کوير و دوست مي دهي

اناري شکفته را
برکف دودست
به توارمغان مي کنم
وتنگي آب تا براي کوير
به سوقات بري

چراغي اما
ازآن سو آورده اي
براي شبانم؟
2 ژوئيه 2002

نقاش 

آنجا
آنسوي ميله ها
برچهارچوب درتکيه داده است مرگ
ما را به انتظار
نقاش کو؟
دستي به او دهيد
زهره!
سودابه، عطر چاي ات را نمي خواهد
رنگ اش را به او بده
نرگس!
تابِ گيسوي ات نه
بريده ي زلف ات را به او بده
مينا!
مسواک دندان هاي شکسته ات را به او بده
لادن!
بوم نقاشي ات چه شد؟
سفيدي پوست ات را به او بده

هرشب اين سوي ميله ها
در منظر مرگ
عشق را طرح ميزند نقاش.

ماضي استمراري

گذشته مي بايد
در آينه ي واپس نماي تاکسي
کوچک و محو شده باشد
اما هنوزدرضيافت ها
تاسيگاري به لب مي برد
ارواحي از گذشته
برايش فندک مي زنند
و شب
وقتي به خانه باز مي گردد
دستگاه پيام گيراش
از صداي گذشتگان
                   لبريز است
گاهي نيز
مردي که سراپا آينده است
بردستمال کاغذي رستوراني رمانتيک مي نويسد:
" تو درختان سربهم آورده اي
که جويباري از ميان شان مي گذرد
تو تمام پرندگاني هستي
که بامدادهاي آينده را مي خوانند"
روز بعد
آسمان خاکستري است
درمهتابي هتل مجاور گارسن ها
صندلي هاي ضيافتي مختوم را
به داخل مي برند
و پسرکي دوچرخه سوار
روزنامه ي صبح را
برچمن خيس خانه ها
                         پرتاب مي کند.

مرغکِ رنگين 

درپوفاپوفِ بادِ سردِ شمالي
ازپله هاي سرداسکله ي قديمي
تا يک قدميِ يخابِ نيل فام وهراس انگيز
پائين
       مي روم
مي خواهم
از مرغکِ رنگين بازيگوشي
که پي در پي
دربي تابيِ آب
فرو مي رود و بيرون مي جهد
چيزي بياموزم

نوزاد دختر

گريه ي نوزاد دختر
سکوت وپچپچه ي ناگهاني مردان
و وحشتِ خاموشِ زاچه ي خسته!
مردان
جيفي گرم وخون آلود و لغزان را
از گذرگاهِ تنگِ کومه اي برفين
باشتاب بيرون مي برند
و سراسيمه آنگاه که
ازويژاويز هراسناکِ کولاک
به سکوتِ فشرده ي کومه
باز مي گردند
زاچه ي درمانده
پيکر بي بارش را
آرام آرام
به سوي ديوارسرد مي کشاند

بوران

شهر برف پيچ
ويژاويژ و فيرافيرهراسناکِ کولاک
وتازشِ تازيانه هاي هوا
که بي هوا
از همه سو
          فرود مي آيد 

اگرغم لشگرانگيزد که خون عاشقان ريزد
من وساقي بهم سازيم وبنياداش براندازيم
(حافظ)

کجاست ساقي؟

بهارديگري ازراه مي رسد
ايا خموش دلان!
                بازهم بايد
بساط سفره ي نوروز يادهامان را
به روي بسترگل هاي آرزو برافشانيم؟
و خوابِ خاطراتِ خوش رفته را مرور کنيم
وجام تلخ صبوري به کام کشيم؟
و درانتظار بمانيم
و باغم زمانه بسازيم؟

چرا نه سقفِ فلک را
                    به خشم بشکافيم؟
مدارچرخ کهنسال را
                    به هم ريزيم
و طرحي نو
- چنانکه حافظ گفت-
                      دراندازيم؟
کجاست پيکِ بهاران
تا خزان زمان را
                     بشارتي آيد
کجاست حلقه ي ياران
که عشق را هواي همنفسي بايد
چه کس دلاور ميدان است؟
                                 که با ديو جهل بستيزد
که درهاي بسته ي ميخانه را
                                  بگشايد
بناي خانه ي تزوير رافروريزد

کجاست ساقي؟
که تا بهم سازيم
که تا به لشگرغم تازيم
و بنيادش براندازيم

غزل سياه 

دوباره اين من واين شب، چه کوره راهِ سياهي
فتاده ام به سراکنون، درون چاهِ سياهي
چو جان خسته ي بيژن، نشسته ام که تهمتن
رهاندم به شگفتي ، زدامگاهِ سياهي
شب است وشب، همه جا شب، رسيده تا به خدا شب
نهاده برسرگردون، زمان کلاهِ سياهي
چنين که تاقي ايوان، گرفته هاله به دامان
به چشم خيس من آيد، هلال ماهِ سياهي
طنين بَد بَده اکنون، گرفته رنگِ شبيخون
دريده سينه ي شب را ، به قاه قاهِ سياهي
زميله ميله ي روزن، کشيده شب به درون تن
اتاق گشته مخطط ، زراه راهِ سياهي
مراست کينه نهالين، زخشم گم شده بالين
کشيده ام به سرخود، پرند آهِ سياهي
نه عاشقانه ي شوري، نه هاي هوي شروري
که سرکشانه برآرم، سرازگناهِ سياهي
به چرخشم به مداري، که نيست راهِ فراري
زشامگاه سياهي ، پس از پگاه سياهي
سياه شد شب و روزم، سزاست تا که بسوزم
ميانِ آتش سرخي، زاشتباهِ سياهي

بياکه . . .

بيا که دايره ي ماه را دوپاره کنيم
وزآن دوپاره يقين را دو گوشواره کنيم
بيا زمرده ي خود زنده زنده برخيزيم
زژرفِ گور سلامي به گاهواره کنيم
بيا که غربتِ اندوهبار فاصله را
به دستِ معجزه آساي عشق چاره کنيم
بيا به ياري هم تارو پودِ ظلمت را
زيکدگر بدرانيم و پاره پاره کنيم
بيا، اگرچه خزان است، غم مدار و بيا
به پاي سبز زمان را زنو بهاره کنيم
شکستن کمر راوي زمستان هم ،
به يک اشاره توانيم ، اگر اشاره کنيم
به آنچه آمده و رفته نيست جاي دريغ
به آنچه هست بيا رجعتي دوباره کنيم
بيا، بيا که نه جاي درنگ از من و توست
به کارخير چرا قصد استخاره کنيم ؟