پگاه
عزيز
از سال 82 برايت مي گويم که اميد که چهارفصل اش بهارباشد،
عشق باشد و سبز باشد ، سبز سبز سبز. . . چهار
چهار چهار، چهار سوار سبز
خوراکشان سرود، به کوله بارسبز
خزان زند گريز، ببازد اين ستيز
چو يورش آورند، چهار يارسبز
جوان و بي غم اند، به تاخت مي رسند
زمين برآورد، سراز غبارسبز
بنفشه درسجود، چه عاشقانه سود
کلاله ي کبود، به شاخسارسبز.
نوروز برتو و برشعرتو و بر" واژه"
پرطراوت باد!
پيرايه اسفند 81
پگاه :
بيا وفا کنيم، زنو بنا کنيم
جهان تازه اي ، زاعتبار سبز
نه اشک و حسرتي، نه کين و نفرتي
فضاي هردلي ، پُراز بهارسبز .
|