کاتب وشاعر

کاتب گفت: " قبل ازاينکه ديگران ديوان شعرت را اصلاح کنند،خودت اين کاررا بکن ".
شاعرگفت: " مگرديوان من چه اشکالي دارد؟"
کاتب گفت: " ديوان ات پراز مي وميخانه و ساقي و ساغراست . مگرامير مبارزالدين را فراموش کرده اي که درشتي مي کني ؟! آن ساقي نامه هم که آخرديوان ات آورده اي ، همه اش اشکال است . احتياج به گفتن من نيست ، توکه خودت به اين مسائل واردي . مثلأ يک جا گفته اي: خيزو درکاسه ي سرآبِ طربناک انداز.
اينجا خواننده ي زيرک خودش مي فهمد که منظورت همان شنگول شربت است. ضمنأ دستِ اميرمبارزالدين هم گزک نداده اي. مي و ميخانه و ساقي و پيمانه اخلاق جامعه را فاسد مي کند ، من پيشنهاد مي کنم به جاي اين کلمات، چاي و قهوه خانه و قهوه چي و استکان به کارببري . کلمه که قحط نيست. من کاتب هم بگذاريک لقمه نان راحت از گلويم پائين برود ."
شاعرسرانجام اين پيشنهاد را پذيرفت وچنان کرد که کاتب گفته بودو چنين شد که مي خوانيد :

قهوه چي ! برخيز و در ده استکان
خاک برسرکن غم دورزمان

چايي به چشم شاهدِ دلبندِ ما خوش است
زان رو سپرده اند به چايي زمام ما
( درنسخه ي اصل به جاي "چايي"،" مستي" آمده است. به نظر ما مناسبت چاي باچشم بيشتراست، چون وقتي چشم آدم درد مي گيرد، ياسرخ مي شود، آن را با چاي مي شويند) .

قهوه چي! آمدن عيد مبارک بادت
آن مواعيد که دادي مرواد از يادت

روزه يک سوشد و عيد آمد و دل هابرخاست
چايي و قهوه به جوش آمد و مي بايد خواست
( درنسخه ي اصل به جاي " چايي و قهوه "،" مي زخمخانه" آمده است که به نظرما چايي و قهوه باجوشيدن مناسبت بيشتري دارد) .

چه شود گرمن و تو چند گالن چاي خوريم
چاي محصول شمال است نه از خون شماست

دراين زمانه رفيقي که خالي از خلل است
سماورحلبي با سفينه ي غزل است

دي پيرقهوه چي که بساطش به راه باد
گفتا بنوش چاي و غم دل ببر زياد

فرياد که آن قهوه چي لب شکري دوش
دانست که مخمورم و چايي نفرستاد

راهي بزن که آهي ، برساز آن توان زد
شعري بخوان که با آن يک استکان توان زد

اين هم چند بيت از"چايي نامه"
بيا گارسن! آن چاي خوش آب و رنگ
که گر گربه نوشد شود چون پلنگ

به من ده که نوشم، سپس تند و تيز
بخندم معلق زنم روي ميز

بيا گارسن! آن چايي معده سوز
که نوشنده اش مي پرد چون فيوز

بده تا به ديوار کوبم لگد
به روي سر خود گذارم سبد !

معيارالاشعار

شاعربلند نظري دروصف بالاي بلند طرفِ مربوطه شعرکوتاهي سروده است که دريکي ازمجلاتِ
ادبي چاپ شده است. شاعر اين طوربالاي معشوق را بلند کرده است:
ميان پيشاني و دل
بلند بالا!
هزار غزل مي گنجد
با معياري که شاعر به دست داده ، ما حساب کرديم و ديديم اگرميانگين هرغزل ده بيت باشد ، هزارغزل،
مي شود ده هزار بيت. در حافظ خطيب رهبر ده بيت را با خط کش اندازه گرفتيم ، شد پانزده سانت. حالا اگر
هزار را ضربدر پانزده بکنيم، مي شود پانزده هزار سانت. يعني هزار و پانصد متر و تازه اين هزاروپانصد متر، فاصله ي ميان پيشاني و دل است . بقيه اش را خودتان حساب کنيد!


نامه اي از شيراز

دوست شاعرمان " س. شيرازي" نامه اي ازشيراز برايمان فرستاده است و طي آن ازپيداشدن موج هاي تازه درشعر ابراز شادماني کرده است .ايشان نوشته اند: تحت تأثير تکنولوژي ژاپن وفيلم اوشين ، خط فارسي هم به دست شاعران مدرن کم کم دارد تبديل به خط ژاپني مي شود و اين باعث بسي مسرت است . خواهشمند است در صورت امکان اين شعر عمودي ما را هم چاپ بفرمائيد :

منت
خداي
را
عز
وجل
که
طاعتش
موجب
قربت
است و
به
شکر
اندرش
مزيد
نعمت.

يک سئوا ل

چرا آنهائي را که دخالت درامور پزشکي مي کنند مي گيرند و تعزير مي کنند، اما به آنهائي که دخالت در امور ادبي مي کنند کاري ندارند؟!
خبرچين: " به کسي نگي ! يکي شان را گرفته اند و برده اند دادگاه ! "

بزرگداشت

در بزرگداشت استاد فرات ، از نگارنده ي اين سطور خواستند پشتِ تريبون بيايد وچند کلمه اي درباره ي آن شادروان سخنراني کند. نگارنده پشتِ تريبون رفت وگفت: " استاد از بزرگترين مشوقين من درشعربودند."
يک نفر از رديفِ جلو داد زد: " براي همين است که هيچي نشده اي.

شاعران هميشه درصفحه

دوستي براي ملا حسني درددل مي کرد که: نميدانم چرا عده اي به مصداق"امتِ هميشه درصحنه"، مي خواهند " شاعر هميشه درصفحه" باشند و مي خواهند به هروسيله اي ( به جز شعرشان!) خود را مطرح نگه دارند! و حاضراند به خودشان هزار بد و بيراه و حرف هاي بي ناموسي بچسبانند و اگرشده حتا يقه ي يک بنده خدائي را بگيرند و طبقِ مُدِ روز از آن کلماتِ ضدِ خماري ، حواله ي طرف کنند تا آن بنده خدا راهم مجبورکنند بيايد به صفحه وچيزي بابِ دندان شان، حواله شان کند . و باز به مصداق " بکُش و خوشگلم کن" مي گويند : فحش بده ولي اسم ام را بياور!
امابعضي ها کارشان به جا هاي خطرناک تري کشيده است يعني اينکه خودشان ازبراي خودشان مطلب مي نويسند! و کلي هم در حق خودشان ولخرجي ميکنند براي آسان کردن اين کارهم خودشان را مي کنند " سوم شخص" و شروع مي کنند به قربان صدقه ي اين "سوم شخص" رفتن! و براي خودشان حرف درآوردن و خود را متهم به شاعري کردن و با هذيان، هذيان هاي خود را توجيه کردن! پيش از اين مي گفتند : دختري که مادرش تعريفش را بکند ، به دردِ دايي اش مي خورد .
حالا اگر شما گفتيد که کسي که خودش براي خودش نقد بنويسد به دردِ کدام نشريه مي خورد؟ و عاقبت سر از کجا در مي آورد؟ .
ملا حسني: « آقا ما بگيم؟ آخه اينم شد شاعري؟!»

موج" کله پاچه" و جگرکي ها

اولي پرسيد: چرا بعضي ها شعرشان تمامأ شده است تعريف از خودشان ؟ يا ازسرو کله س خودشان تعريف مي کنند يااز پاچه شان، اين حرف ها به چه درد مردم مي خورد ؟ توي اين هير و وير و بگير و ببند مگر حرفِ ديگري بلد نيستند بزنند؟!
دومي گفت : خدا پدرت را بيامرزد اين ها زاد و ولدهاي کله پاچه فروش هاي سابق اند و " موج کله پاچه" را راه انداخته اند !
اولي: کسي هم به پاي منبر اين ها مي نشيند؟
دومي: فقط جگرکي ها !
ملاحسني: " جيگرِتو کله پاچه! "

معرکه گيري شاعران سفارشي

دوستي تعريف مي کرد شبي در يکي از اين کشورها ي اروپائي ، يکي از طنزنويسان مقيم ايران را ديده بود . مي گفت شبي دور هم نشسته بوديم و کلي حرف هاي جورواجور از وضعيت داخل و خارج از کشور وکلي خنده هاي دردناک ، که صحبتِ دوست طنز نويس ما کشيد به شعرو گفت اين روزها درايرا ن عده اي شاعر سفارشي داريم که کارشان را به سفارش اين و آن شروع کرده و وارد صحنه شده و متهم به شاعري شده اند ! و تعدادشان هم خدا بدهد برکت ! کم نيست .
اين گروه معتقداند که اول شهرت ، بعد کار ! حالا اين " بَعد" کي است و آن "کار" چگونه است و چيست ؟ واله و اعلم !
اين شاعران سفارشي ، به قول ملا حسني : « زرتي زرتي هم کوتاب در مي آورند ! » و در اين کتاب ها هم انگار از تنها چيزي که خبري نيست همان شعر است .
پرسيديم خوب حالا مقصود ؟
گفت اين ها تازگي ها دست به معرکه گيري هاي با مزه اي مي زنندکه يک نمونه اش اين است که مثلأ به محض اينکه بفهمند جائي برنامه اي هست ( حالا هر برنامه اي ! ) دمار از روزگاربرنامه گذار در مي آورند که به آن ها هم جائي بدهد بلکه از جمعيت ديگران استفاده کنند. خوب حالا ديگر بستگي به برنامه گذار دارد که يا در مقابل اصرار آن ها و تلفن هاي سفارش اطرفيان شان تسليم نمي شود و مي گويد نه اينجا از اين خبرها نيست ، يا تسليم مي شود و مي گويد بفرمائيد !
که در اين صورت ، طرف مي رود پشتِ ميکروفن و اول يک شجره نامه درست مي کند براي شعرش ! و متوسل مي شود به شاعران مرده و زنده ! که مردم را با نام هاي آن ها کمي بترساند که بله ! مرا جدي بگيريد ! من آنم که فردوسي شاهنامه را نوشت !
خلاصه اينکه شبي به دعوتِ دوستي براي ديدن برنامه اي رفته بودم که يکي از همين شاعران سفارشي که خانم جواني هم بود ، رفت پشتِ ميکروفن اول کمي ادا و اطوار و بعد شروع کرد که مثلأ : بله ! من قرة العين را مادر بزرگ ِ شعري خودم مي دانم ! سيمين هم مادر دوستِ شعري ام است، پروين اعتصامي هم ننه عموي شعري ام است ، فلا ني هم نامزد شعري ام است ، فلا ني خواهر شعري ام است و . . . همينطور داشت رديف مي کرد که آقائي که بکلي حوصله اش سر رفته بود از آن وسط داد زد که : خانم ! شعر که جاي اين معرکه گيري ها نيست ، دختر واقعي فردوسي هيچي نشد تو شعر ! بچه هاي واقعي حافظ و سعدي هم همينطور، ما را از فک و فاميلِ شعرت نترسان . کارت را نشان بده ! شعرات را بخوان !
خانم هم که از باز شدن مشت اش به اين زودي ، خودش را باخته بود و کمي هم سرخ شده بود شروع کرد به شعرخواندن ! که چشم تان روز بد نبيند چنان با آب و تاب ، پرت و پلا و جيز و ويز رديف کرد که همان آقائي که حوصله اش سر رفته بود از همان وسط ولي اين بار به طرزي که معلوم بود خنده اش را به زور نگه داشته است بلند گفت : خانم! حقا که از خودات رفع اتهام کردي اما خيلي بي انصافي! آنهمه فک و فاميل براي شعرت ساختي اما ملا حسني ، پدر بحق شعرت را اسم نبردي ! حقا که دختر شعري ملا حسني هستي !
دوست طنزنويس ما گفت : بعد هم کاشف به عمل آمد و فهميديم خانم از هم ولايتي هاي ملا حسني است ! و پرسيد که اوضاع دراينجا (يعني خارج ازکشور) چطور است ؟ که خنده ي مليحي تحويلش دادم! گفت : پسِ ملاحسني به سرعت در خارج از کشورهم زاد و ولد شعري کرده است !